پژوهشی درباره وقف در قرآن (مطالعه موردی آیات «بِرّ» و «قرض حسن») | ||
| آموزههای قرآنی | ||
| مقاله 2، دوره 19، شماره 36، آذر 1401، صفحه 3-24 اصل مقاله (472.03 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30513/qd.2021.2904.1606 | ||
| نویسندگان | ||
| سیدمحمدصادق موسوی (نویسنده مسئول)* 1؛ محمدعلی رضایی اصفهانی2؛ محمدابراهیم روشن ضمیر3 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد | ||
| 2استاد جامعة المصطفی العالمیه | ||
| 3گروه علوم قرانی و حدیث دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| چکیده | ||
| قرآن مجید اگرچه گونههای خاصی از حبس و وقف جاهلی را ممنوع اعلام کرده، اما با عناوینی همچون صدقه، قرض حسن، تقدیم خیر، برّ، انفاق و کتابت آثار، به انجام کارهای خیر از جمله وقف تشویق نموده است. به وجود آمدن اصطلاح «وقف» بعد از دوران تشریع، نمایانگر متشرعه بودن حقیقت معنایی آن است. در این میان، دلالت آیه یا آیاتی از قرآن مجید که بیشترین ارتباط معنایی را با مفهوم وقف داشته باشد، از جمله مسائل مطرح در بحث وقف است. اگرچه اکثر محققان به این مطلب تصریح نمودهاند که وقف تحت عناوین کلی قرآنی مانند خیرات و مبرّات داخل است، اما برخی مفسران با توجه به دو روایت مربوط به وقفِ دو نفر از صحابه به نامهای ابوطلحه انصاری و ابوالدحداح انصاری که در ذیل آیه 92 آل عمران (آیه برّ) و آیات 245 بقره و 11 و 18 حدید (آیات قرض حسن) وارد شده است، این آیات را به طور خاص مربوط به وقف شرعی دانستهاند. این مقاله که با روش توصیفی ـ تحلیلی سامان یافته است، در صدد بررسی این دو روایت تفسیری بر پایه معیارهای رجالی و فقهالحدیثی و بررسی کیفیت ارتباط آنها با آیات ذکرشده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| وقف؛ حبس؛ صدقه؛ قرض حسن؛ برّ | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,349 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 457 |
||
