امکانسنجی تلقی «تَستّر زنان» به مثابه قاعدهای فقهی | ||
| آموزههای فقه عبادی | ||
| مقاله 4، دوره 2، شماره 3، بهمن 1400، صفحه 81-102 اصل مقاله (406.09 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30513/jwd.2022.1562 | ||
| نویسنده | ||
| سیّد جعفر علوی* | ||
| استادیار گروه فقه و اصول دانشگاه علوم اسلامی رضوی مشهد | ||
| چکیده | ||
| روابط اجتماعی بانوان و کیفیت حضور آنان در جامعه، از مباحث پرکاربرد در زمانهای مختلف به ویژه عصر حاضر به شمار میرود. دانش فقه نیز به این مهم به صورت گسترده پرداخته است و بدیهی است که در نظام اسلامی، نگاه فقهی به این مقوله، ضرورتی اجتنابناپذیر است. با مروری بر کتب فقهی، این مسئله به روشنی قابل استفاده است که فتاوای بسیاری از فقیهان نامدار امامی، ناظر بر پرهیز حداکثری بانوان از حضور در برابر نامحرم است. با وجود این در منابع فقهی، تصریح به قاعدهای در این باره به چشم نمیخورد. این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی به دنبال پاسخ به دو سؤال است: 1ـ آیا میتوان از کتب فقهی به ویژه کتاب گرانسنگ جواهر الکلام قاعدهای فقهی در این زمینه اصطیاد کرد؟ 2ـ این قاعدۀ احتمالی تا چه میزان پذیرفتنی است؟ نویسنده به این نتیجه میرسد که اگر حضور زن در برابر نامحرم، از اسباب قریبۀ فتنه و گناه باشد، حرام و تستّر وی واجب است؛ اما چنانچه این حضور از اسباب بعیدۀ فتنه و گناه باشد، به گونهای که احتمال وقوع در حرام ایجاد نشود، حرام نیست، بلکه مکروه است. لذا قاعدهای به این مضمون که: «پرهیز حداکثری زن از حضور در مقابل نامحرم، امری راجح و مطلوب نزد شارع مقدس است»، هم از کلمات فقیهان و هم از منابع فقهی قابل اصطیاد و دفاع است. توجه به این قاعده میتواند در استنباط احکام فقهی در ابواب مختلف اثرگذار باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تَستّر؛ ستر؛ پوشش زنان؛ قاعده فقهی | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 418 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 358 |
||
