تحلیل محتوایی روایاتِ مؤیّد نقل به معنا از منظر تاریخمندی | ||
| آموزههای حدیثی | ||
| مقاله 1، دوره 8، شماره 16، دی 1403، صفحه 5-29 اصل مقاله (680.6 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30513/hd.2025.7474.1304 | ||
| نویسندگان | ||
| بهروز فدائی راد* 1؛ محمد ناصحی2 | ||
| 1نویسنده مسئول، دانشآموختۀ دکتری، علوم قرآن و حدیث، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان، کاشان، ایران. . | ||
| 2استادیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان، کاشان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| در طول تاریخ مطالعات حدیثی، نقل به معنا بهعنوان یکی از علل تعارض اخبار، همواره مورد توجه اندیشمندان اسلامی بوده است. اما، بیتوجهی به مقام صدوری روایاتِ مؤید این عملکرد و نقش شرایط تاریخی در صدور و فهم این روایات، مانع از مواجهه صحیح با این عارضۀ حدیثی شده است. ازاینرو بسیار ضروری است که این موضوع، به شکل مبنایی بازبررسی گردد. به این منظور در پژوهش پیشرو، با تحلیل روایاتِ مؤید نقل به معنا و مقابله مفهومی آنها با روایاتی که بر نقل عین الفاظ تأکید دارند، نشان داده خواهد شد که این روایات، ناظر به شرایط تاریخی صادر شدهاند و عمل به آنها، تنها در مقام تبیین عام حدیث صحیح است. در نتیجه راوی در مقام ضبط حدیث، نهتنها اجازۀ نقل به معنا ندارد، بلکه موظف به ضبط عین واژگان حدیث است. فهم عام راویان اولیه از این روایات، خصوصاً تصور کفایت رعایت شرایطی که برای نقل به معنا در همین روایات ذکر شده است و الزامات بیرونی، نظیر دشواری ضبط عین الفاظ، مانع از فهم صحیح علت تعارض این دو گروه از احادیث شد و به تبع آن راویان در مقام ضبط حدیث نیز، بهطور گسترده خود را مجاز به نقل به معنا دانستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تاریخمندی؛ تاریخمندیِ روایات؛ نقل به معنا؛ روایات نقل به معنا | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 137 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 214 |
||
