منصب امامت جمعه در فقه مذاهب فقهی | ||
| آموزههای فقه عبادی | ||
| مقاله 4، دوره 6، شماره 10، فروردین 1404، صفحه 89-110 اصل مقاله (965.88 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30513/jwd.2025.2160 | ||
| نویسنده | ||
| اسدالله رضایی* | ||
| سطح 4 حوزه علمیه، رشته فقه و معارف اسلامی، قم، ایران؛ دکتری مطالعات تطبیقی مذاهب فقهی، دانشگاه ادیان و مذاهب اسلامی، پژوهشگر همکار پژوهشگاه بینالمللی المصطفی(ص)، قم، ایران. | ||
| چکیده | ||
| نماز جمعه پس از کنگرۀ سالانۀ عظیم حج، باشکوهترین تجمع عبادی سیاسی هفتگی است که مسلمانان را در بافضیلتترین روز هفته در زمان واحد و صف واحد، به بندگی معبود واحد و بیهمتا قرار میدهد. امامت جمعه و خطبههای ارائهشدۀ آن از مهمترین ارکان این عبادت جمعی به شمار میرود و همۀ مذاهب بر اهمیت و نقش محوری امام جمعه تأکید میکنند. اما اینکه جایگاه امامت جمعه، رسمی و منصب، به شمار میرود تا با حضور حاکم یا نمایندۀ او مشروعیت پیدا کند یا چنین نیست، میان مذاهب فقهی اتفاق نظر وجود ندارد. یافتههای تحقیق حاضر با رویکرد تطبیقی مبتنی بر روش کتابخانهای و تحلیل دادهها نشان میدهند که فقهای امامیه، هرچند به دو گروه «انکار» و«اثبات» منصب امامت جمعه در عصر غیبت تقسیم شدهاند، ولی با توجه به تقیید اطلاق روایاتِ باب مشروعیت نماز جمعه، منصب بودن امامت جمعه، نزد فقیهان معاصر پذیرفته شده است. ولی در فقه اهلسنت، تنها حنفیها بر منصب بودن امامت جمعه تأکید میکنند و نمازی بدون حضور حاکم (هرچندجائر)، یا نایب یا بدون اذن او را مشروع نمیدانند، هرچند مذاهب فقهی دیگر، استحباب حضور یا اذن حاکم را انکار نمیکنند، اما آن را منصب نمیدانند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جمعه؛ نماز جمعه؛ منصب؛ امامیه؛ مذاهب؛ مذاهب فقهی؛ اهل سنت | ||
| مراجع | ||
|
قرآن کریم.
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 150 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 67 |
||
