بررسی جرم «رَیْشْ» در روایات با تأکید بر روایت «الرَّاشِی وَ الْمُرْتَشِی وَ الرَّائِشُ بَینَهُمَا مَلْعُونُونَ» | ||
| آموزههای حدیثی | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 16، دی 1403، صفحه 109-135 اصل مقاله (710.34 K) | ||
| نوع مقاله: علمی ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30513/hd.2025.6782.1252 | ||
| نویسندگان | ||
| سید ابوالقاسم حسینی زیدی* 1؛ احمد قربانی فریمانی2 | ||
| 1دانشیار، گروه فقه و مبانی حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران. | ||
| 2کارشناسی ارشد حقوق جزایی و جرمشناسی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران. | ||
| چکیده | ||
| یکی از افعال و جرائم مرتبط با رشوه، واسطهگری در جرم رشا و ارتشا است. در فقه به این شخص رایش گفته میشود و بهجرم ارتکابی ریش گویند که در واقع نوعی خاص از معاونت در جرائم است. قانونگذار در قانون تعزیرات و مجازاتهای بازدارنده (مصوب ۱۳۷۵)، برای اولینبار اقدام بهجرمانگاری مستقل این نوع از معاونت نموده است. در مادۀ ۵۹۳ این قانون جرم ریش با عنوان «فراهم نمودن موجبات تحقق جرم ارتشا» بیان شده است. سؤال اصلی این است که علیرغم وجود مواد عمومی معاونت در قوانین کیفری، چه نیازی بهجرمانگاری مستقل این جرم وجود دارد؟ که در پاسخ باید گفت این اقدام به تبعیت از پشتوانۀ فقهی جرم ریش صورت گرفته است و در این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، با تأکید بر منابع کتابخانهای، با جمعآوری و بررسی دقیق تمام احادیث مرتبط با رایش از کتب متقدم و مرجع (که تنها منابع فقهی این جرم میباشند)، به این مهم دست یافت که این روایات، بهویژه صحیحۀ ابنبابویه بهطور کامل این جرمانگاری مستقل را توجیه میکند. پس از دستیابی به این مهم، با تحلیل مضمون احادیث، انطباق مبانی فقهی با قانون فعلی را سنجیده و پیشنهادهایی برای تکمیل نظام کیفری برای لایحۀ تعزیرات ۱۴۰۳ ارائه مینماید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رایش؛ رائش؛ ریش؛ رشوه؛ رشا؛ ارتشا؛ لایحۀ تعزیرات | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 253 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 92 |
||
