ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (۱۴۰۴ق). الشفاء (الطبیعیات؛ الإلهیات) (با مقدمۀ ابراهیم مدکور). قم: مکتبة آیت‌الله مرعشی نجفی.
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (۱۳۷۹). رسالة السیاسة (ترجمۀ مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی). تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی.
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (۱۳۶۰). دانشنامۀ علائی: منطق و فلسفۀ اولی (تصحیح احمد خراسانی). تهران: کتابخانه فارابی.
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (۱۳۷۰). قانون در طب (ترجمۀ عبدالرحمن شرفکندی، مقابله و حواشی ابوالقاسم پاکدامن و محمدرضا غفاری، چاپ ششم). تهران: سروش.
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (بی‌تا). النجاة. بی‌جا: مکتبة المصطفوی.
اخوت، احمدرضا. (۱۳۹۲). دوره‌های رشد تفکر اجتماعی: از تکلم تا بلوغ (ج. ۲). تهران: انتشارات قرآن و اهل بیت.
اخوت، احمدرضا. (۱۳۹۲). دوره‌های رشد تفکر اجتماعی: پیش از تولد تا آغاز تکلم (دوره ظهور ولایت و تأدیب) (ج. ۱). تهران: انتشارات قرآن و اهل بیت نبوت (علیهم السلام).
اسکندری، محمد. (۱۳۸۳). مقایسۀ اندیشه‌های اخلاقی و تربیتی ارسطو و خواجه نصیرالدین طوسی و چگونگی تحلیل مسائل جاری تعلیم و تربیت بر اساس یافته‌ها و کاربرد آن در آموزش و پرورش (پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد). دانشگاه تربیت معلم، تهران.
اعرافی، علیرضا، بهشتی، محمد، فقیهی، علی‌نقی، و ابوجعفری، مهدی. (۱۳۸۸). درآمدی بر تعلیم و تربیت اسلامی: اهداف تربیت از دیدگاه اسلام. تهران: سمت.
آذربایجانی، مسعود، و شجاعی، محمدصادق. (۱۳۹۳). روان‌شناسی در نهج‌البلاغه. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
برک، لورا. (۱۳۸۸). روان‌شناسی رشد (ترجمۀ یحیی سیدمحمدی، دورۀ ۲ جلدی). تهران: ارسباران.
بناری، علی‌همت. (۱۳۷۹). بررسی اولویت‌های تربیت اخلاقی از دیدگاه امام علی (ع) در نهج‌البلاغه. پژوهش‌های تربیت اسلامی، (۴)، ۵۳۹-۵۶۸.
بهشتی، محمد، و همکاران. (۱۳۸۸). آرای دانشمندان مسلمان در تعلیم و تربیت و مبانی آن (ج ۲، چاپ چهارم). تهران و قم: انتشارات سمت و پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
بهشتی، محمد، و همکاران. (۱۳۸۸). آرای دانشمندان مسلمان در تعلیم و تربیت و مبانی آن (ج ۱، چاپ سوم). تهران: انتشارات سمت.
پیاژه، ژان. (۱۳۷۹). قضاوت‌های اخلاقی کودکان (ترجمۀ محمدعلی امیری). تهران: نشر نی.
دیباچی، سید محمدعلی. (۱۳۹۴). نسبت ابن‌سینا و فلسفۀ مشاء. تاریخ فلسفه، ۶ (۳).
داودی، محمد. (۱۳۹4). فلسفه تعلیم و تربیت مشاء (ج. 1و ۲). قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
رفیعی، بهروز. (۱۳۹۲). مربیان بزرگ مسلمان. قم و تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و سمت.
سعید اسماعیل، علی، و رضا، محمدجواد. (۱۳۹۰). مکتب‌ها و گرایش‌های تربیتی در تمدن اسلامی (ترجمه، نقد و اضافات از بهروز رفیعی). تهران: سمت.
شیخ‌رضایی، حسین. (۱۳۸۹). رشد اخلاقی کودک و ادبیات داستانی به همراه بررسی آثار داستانی جمشید خانیان از منظر رشد اخلاقی. تفکر و کودک، (۱).
شاهی، محمد. (۱۳۹۲). تبیین تربیت اخلاقی از منظر ابن‌سینا (پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد). دانشگاه اصفهان، اصفهان.
طوسی، نصیرالدین. (۱۳۶۱). اخلاق محتشمی. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
طوسی، نصیرالدین. (۱۳۶۰). اخلاق ناصری. تهران: خوارزمی.
طوسی، نصیرالدین. (۱۳۶۹). اخلاق ناصری (تصحیح مجتبی مینوی و علیرضا مرادی). تهران: خوارزمی.
عطاران، محمد. (۱۳۶۵). نظریات علمای بزرگ مسلمان در باب تربیت کودک. تربیت، ۲ (۱)، ۲۰-۲۳.
فیست، جس، و فیست، گرگوری. (۱۳۸۴). نظریه‌های شخصیت (ترجمۀ یحیی سیدمحمدی). تهران: انتشارات روان.
قاسم‌پور مقدم، حسین. (۱۳۹۳). محتوا، انتخاب و سازماندهی آن. دانشنامۀ ایرانی برنامۀ درسی. قابل دسترس در: http://www.daneshnamehicsa.ir 
کاردان، علی‌محمد، اعرافی، علیرضا، پاک‌سرشت، محمدجعفر، حسینی، علی‌اکبر، و ایرانی، حسین. (۱۳۷۴). درآمدی به تعلیم و تربیت اسلامی (۱): فلسفه تعلیم و تربیت (ج ۱، چاپ دوم). تهران: سمت.
لیکونا، توماس. (۱۳۷۵). چگونه فرزندان خوب تربیت کنیم (ترجمۀ مهدی قراچه‌داغی). تهران: نشر اوحدی.
مسکویه، احمد بن محمد. (۱۳۷۱). تهذیب الأخلاق و تطهیر الأعراق (چاپ پنجم). قم: بیدار.
مطهری، مرتضی. (۱۳۸۸). کلیات علوم اسلامی. تهران: صدرا.
موحدی پارسا، فاطمه؛ جاویدی، طاهره؛ شعبانی، بختیار؛ بناری ، علی‌همت. (۱۳۹۸). تربیت اخلاقی کودکان در دوره سیادت از منظر  اندیشمندان مسلمان. تربیت اسلامی، ش. 28، صص. 7-28.
موحدی پارسا، فاطمه. (۱۳۹۵). تربیت اخلاقی کودکان سرور (رسالۀ دکتری). دانشگاه فردوسی، مشهد.
نصر، سید حسین. (۱۳۷۴). سه مکتب بزرگ فلسفه اسلامی. تهران: انتشارات دانشگاهی.
نجاتی، محمد. (۱۳۸۵). تاریخ فلسفه در اسلام. تهران: سمت.
نقیب‌زاده، عبدالحسین. (1371). نگاهی به فلسفه آموزش وپرورش. تهران: انتشارات طهوری.
نوروزی، رضاعلی؛ و عاطفت‌دوست، حسین. (۱۳۹۰). تربیت اخلاقی؛ بررسی تطبیقی دیدگاه خواجه نصیرالدین طوسی و کلبرگ. معرفت اخلاقی، ۲ (۶)، ۵۳-۶۸.