مبانی، قلمرو و آثار فقهی ـ حقوقیِ «حق سلامت» زندانیانِ دارای «بیماریِ سختدرمان | ||
| آموزههای حقوق کیفری | ||
| مقاله 3، دوره 16، شماره 17، شهریور 1398، صفحه 29-66 اصل مقاله (441.41 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| علی مراد حیدری* | ||
| گروه حقوق دانشکده علوم انسانی دانشگاه حضرت معصومه قم | ||
| چکیده | ||
| بسیاری از محکومان کیفری پیش از ورود یا در دوران زندان، دچار بیماری میشوند که درمان برخی از آنها دشوار و به اصطلاح «سختدرمان» است. در فقه جزایی، اجرای کیفر بدنی بیماران به تأخیر افتاده یا از بین میرود. در حقوق کیفری ایران، سازوکارهای ارفاقی گوناگونی برای محکومان بیمار پیشبینی شده است. از جمله برابر ماده 502 قانون آیین دادرسی کیفری، اگر اجرای کیفر موجب تشدید بیماری یا تأخیر در بهبودی باشد، اجرای آن به «تعویق» میافتد و اگر امیدی به بهبودی بیمار نباشد، به مجازات دیگری «تبدیل» میگردد. از جنبه کاربردی، این کار مبتنی بر مفهوم «توان تحمل کیفر» است که از سوی پزشکی قانونی احراز میگردد. پرسش نخست، کافی یا ناکافی بودن معیار پزشکی برای احراز توان تحمل کیفر، و پرسش دوم، امکان یا عدم امکان به کارگیری نهادهایی غیر از تعویق یا تبدیل کیفر است. انگاره نوشتار آن است که در احراز توان تحمل کیفر بر پایه «بیماری سختدرمان» باید معیار «پزشکی ـ قضایی» به کار رود و نظر به شرایط بهداشتی، نیازهای درمانیِ بیمار و بایستههای اداره زندان، بهترین راهکار، «معافیت کیفری» زندانی دارای بیماری سختدرمان است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حق سلامت؛ زندان؛ بیماری سختدرمان؛ بیماری بیدرمان؛ توان تحمل کیفر؛ معافیت کیفری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 802 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 660 |
||