اجتماع اسباب در قانون مجازات اسلامی 1392 | ||
| آموزههای حقوق کیفری | ||
| مقاله 2، دوره 10، شماره 6، بهمن 1392، صفحه 33-56 اصل مقاله (349.47 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| محمدهادی صادقی* | ||
| دانشیار دانشگاه شیراز | ||
| چکیده | ||
| قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 با تجدیدنظر در ضوابط تشخیص عامل ضامن در اجتماع طولی اسباب به مبانی متغایری تمسک جسته است که ضمن مخالفت مواردی از آن با موازین شرعی و عقلی، با برخی مواد همین قانون نیز معارض است. تأکید بر توجه به شاخصهای متنوع برای احراز رابطۀ استناد مانند عمد و قصد اسباب، زمان تأثیر و نیز زمان حدوث آنها، به اتخاذ ضوابطی منجر شده است که به موجب آن، گاه سبب مقدم در تأثیر و گاه سبب مؤخر در حدوث و در مواردی همۀ اسباب ضامن شناخته میشوند. این رویکرد که با فقدان درکی درست از طبیعت رابطۀ استناد همراه است، بسیاری از مفاهیم حقوق جزا، مانند شرکت، معاونت و نیز مفهوم عدوان را پریشان ساخته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سبب؛ اجتماع طولی اسباب؛ رابطۀ استناد؛ عدوان | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,988 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 713 |
||