معیار جهر و اخفات قرائت نماز از دیدگاه فقیهان شیعه | ||
| آموزههای فقه عبادی | ||
| مقاله 1، دوره 1، شماره 1، آبان 1399، صفحه 3-26 اصل مقاله (458.92 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| سیدعلی دلبری1؛ سیدمهدی احمدی نیک2؛ حسین رفتاری* 3 | ||
| 1دانشیار دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| 2استادیار دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| 3طلبه سطح 4 حوزه علمیه خراسان | ||
| چکیده | ||
| قرائت نماز یکی از واجبات غیر رکنی است و افزون بر حمد و سوره، شامل استعاذه، بسمله و تسبیحات اربعه هم میگردد. یکی از احکام قرائت نماز، جهر یا اخفات خواندن آن است. بر مردان و زنان واجب است که قرائت حمد و سورۀ نمازهای ظهر، عصر و تسبیحات اربعه را به صورت اخفاتی بخوانند و قرائت حمد و سورۀ نمازهای صبح، مغرب و عشاء بر مردان به صورت جهری واجب است. این نوشتار به روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی معیار جهر و اخفات قرائت از نظر فقیهان امامی پرداخته و به این نتیجه دست یافته است که ملاک جهر و اخفات قرائت نماز، عرفی است؛ نه شنواندن به دیگران یا آشکار کردن جوهرۀ صدا و یا شنواندن و آشکار کردن جوهرۀ صدا هر دو با هم. همچنین حداقل صدا در نمازهای جهری، شنیدن شخصی است که کنار نمازگزار حضور دارد و حداکثر صدا نباید بیش از حد معمول بلند باشد و حداقل صدا در نمازهای اخفاتی این است که نمازگزار صدای خودش را بشنود و حداکثر صدا این است که به حداقل جهر نمازگزار در نمازهای جهریه نرسد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرائت نماز؛ معیار جهر و اخفات؛ جوهره؛ حداقل و حداکثر صدا | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 8,733 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 685 |
||
