مقایسة تهاتر با دعوای متقابل در حقوق ایران | ||
| آموزههای حقوق کیفری | ||
| مقاله 5، دوره 7، شماره 14، دی 1389، صفحه 115-128 اصل مقاله (222.27 K) | ||
| نویسندگان | ||
| علیرضا حسنی1؛ محسن بشیری2 | ||
| 1استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان | ||
| 2کارشناس ارشد حقوق خصوصی | ||
| چکیده | ||
| تهاتر در لغت به معنای «تبادل کالا، پایاپای، بر یکدیگر دعوای باطل نمودن» و در اصطلاح فقه و حقوق نیز «سقوط تعهد به سبب بدهکار بودن طرفین معامله به یکدیگر» میباشد. حقوقدانان تهاتر را به پنج قسمت تقسیم کردهاند که عبارتند از: تهاتر قهری، قراردادی، قضایی، اختیاری و ایقاعی که شرایط تحقق تهاتر در اقسام مختلف متفاوت است و با دعوای متقابل نیز تفاوتهای عمدهای دارد از جمله اینکه تهاتر غالباً قهری است و به موجب قانون وقوع آن ممکن بوده و نیاز به تقدیم دادخواست از جانب خوانده ندارد لکن دعوای متقابل طرح ادعایی مستقل در برابر خواهان و از جانب خوانده است که اثبات آن نیاز به بررسی قضایی داشته و تقدیم دادخواست در این مورد ضروری است. اما ظرافت مسئله در اینجاست که در برخی موارد وقوع تهاتر با موانعی روبهروست و به عبارت بهتر باید قبلاً وجود دین و برخی شرایط در دادگاه به اثبات رسیده باشد و در این زمینه تقدیم دادخواست ضروری است و همین نکته گاه باعث خلط دعوای متقابل و تهاتر میگردد. در این مقاله سعی شده است ابتدا انواع تهاتر تعریف و سپس با دعوای متقابل مقایسه گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دعوای متقابل؛ تهاتر قهری؛ تهاتر قراردادی؛ تهاتر قضایی؛ تهاتر اختیاری؛ تهاتر ایقاع | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,781 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 475 |
||